گزاره

.




بیست ترانه :

دوستان عزیز !
شادروان پرویز یاحقی آهنگ های بسیاری ساخته است.
من اسامی تعداد بیست ترانه را گردآوری کرده ام و لیست آنها را برایتان می نویسم.
آهنگ این ترانه ها از پرویز یاحقی است. روانش شاد باد.

آهنگ : پرویز یاحقی _ شعر : بیژن ترقی
ای امید جان _ طلیعه بهار _ سخنی با دل _ شکایت دل
مکتب وفا _ بیداد زمان _ سراب آرزو _ کلبه من _ فریاد پشیمانی

آهنگ : پرویز یاحقی _ شعر : تورج نگهبان
پناهم ندادی _ یک قطره اشک _ خاکستر _ یادی از گذشته _ نامهربانی

آهنگ : پرویز یاحقی _ شعر : معینی کرمانشاهی
اشک بی گناهی _ بید مجنون _ خواب نوشین

آهنگ : پرویز یاحقی _ شعر : نواب صفا
عکس من

آهنگ : پرویز یاحقی _ شعر : دکتر نیرسینا
الهه گلها

آهنگ : پرویز یاحقی _ شعر : ؟؟ _ خواننده : دلکش
در سکوت شب

Naakas نوشته :

ره مـیـخــانــه و مـسـجــد کــدام است کـه هـر دو بـر من مسکین حرام است
نـه در مسجـد گــذارنـدم کـه رند است نـه در میخــانــه کیـن خمار خام است
میـان مـسجـد و میـخـانه راهی است بجـوئیــد ای عــزیــزان کین کدام است
بـه میخـانه امامی مست خفته است نمــی‌دانـم که آن بـت را چه نام است
مــرا کــعــبــه خــرابـــات اســت امــروز حـریفـم قـــاضی و ســاقی امام است
بــرو عــطار کــو خــود مـی‌شــنــاســد که سرور کیست سرگردان کدام است

سرور، ناکس خراباتی این چامه ی زیبای عطار را در میکده نوشته است. دریغ است آواز زیبای بیات کرد را که استاد شجریان، در آلبوم بی تو بسر نمی شود خوانده است را فرابار نکنم.
نیاز به روشنگری نیست که آهنگساز و سرپرست گروه، استاد علیزاده می باشند. صدای زیبای کمانچه ی استاد کلهر نیز صدای تار علیزاده و تمبک همایون شجریان را همراهی می کند.

از دست ندهید!
دریافت

صبا نوشته :آقا من چند روز پیش این اسم به گوشم خورد: "امین الله حسین"
زیاد نمیشناسمش. جز اینکه قطعه ای از "مینیاتورهای ایرانیش" را از هارمونی تاک داونلود کردم. گرامیان کیست این گرامی؟

http://www.harmonytalk.com/id/173

صبا جان !
حدود بیست روز پیش وقتی پست بالایی شما در مورد « امین الله حسین » را خواندم، یاد سمفونی « مینیاتورهای ایرانی » او افتادم. با کمی جستجو نوار کاست آن را در آرشیوم پیدا کردم، ولی با کمال تأسف هیچگونه اطلاعات به درد بخوری در روجلد و یا پشت جلد نوار چاپ نشده بود.
امروز که داشتم فایل های ذخیره شده در هارد کامپیوترم را نگاه می کردم، در صفحه ذخیره شده ای از سایت کلام، مقاله جالبی در مورد زندگی و آثار امین الله حسین دیدم که آنهم از شماره 45 فصلنامه‌ی «ره‌آورد» که به سردبیری «حسن شهباز» و در آمریکا به چاپ می‌رسد، نقل کرده بود.
نکته جالب این است که مقاله یادشده دقیقاً با طرح بحثی شروع می شود که در یکی دو روز گذشته در مورد بزرگداشت هنرمندان این مرز و بوم بین دوستان در گرفته بود. مقاله اینطور شروع می شود:
" یکی از ویژگیهای رفتاری ما ایرانیان، بدون توجه به پیش‌ زمینه‌ها و پس ‌زمینه‌های آنها این است که اصولا چنین تربیت شده‌ایم که قدر زنده‌ها را در زمان حیات آنها کمتر بدانیم و به تکریم و بزرگداشت رفتگان بیشتر بپردازیم.
پرداختن به این مسئله که چرا ما قدر آدمهای هنرمند و شایسته را در طول دوران زندگیشان نمی‌دانیم و پس از مرگشان به ارزش وجودی و هنر آنها پی می‌بریم از حوصله‌ی این نوشته خارج است. اما موضوعی است قابل تأمل و در جای خود قابل بحث........ "  
اگر علاقمند بودید، متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید:

زندگی و آثار امین الله حسین

برای شنیدن صدای « امین‌الله حسین » در مصاحبه‌ای که با او انجام شده به سایت پرند مراجعه کنید.

http://www.chahar-mezrab.blogfa.com/cat-3.aspx
دوستان گرامی

اگر زمان داشتید به این سایت سر بزنید. یك دریا موسیقی كلاسیك ایرانی
برای فروبار هست.
سایت ، بگمانم برای بزرگدآشت استاد فرامرز پایور است ولی از هنرمندان
و استادانی چون درویشخان و ابوالحسن صبا ، علینقی وزیری .. تا خود پایور
و شجریان اجراهای بیادماندنی هست.

در مورد امین الله حسین پنج شنبه شبی پای رادیو فرهنگ بودم. همانطور که اهل ذوق می دانند نیمه شبها برنامه شبستانه را پخش می کند.
این پنجشنبه شبها را هم که این آقای ابوالمعصومی چهار دستی قبضه نموده اند و اتفاقا جزو بدترین اجراهای این برنامه در طول هفته است. هی می گفتند امین الله حسین، موسیقیدان ایرانی الاصل - امین الله حسین، موسیقیدان ایرانی الاصل. ما آخرش نفهمیدیم این آقای ایرانی الاصل از کجا طلوع فرموده اند تا اینکه گشتی در نت زدم و اطلاعاتی گرفتم.
یک اجرای دیگر این برنامه (شنبه یا یکشنبه شب) هم هست که به زیبایی تمام هر بار به معرفی یکی از اساتید موسیقی می پردازد و چند اثر از ایشان را پخش می کند.

راستی پیران جمع می توانند در مورد روابط جناب مشکاتیان و جناب شجریان ما را راهنمایی کنند؟
این دو اعجوبه در کنار هم واقعا شاهکارهای موسیقایی ایرانی را آفریدند ولی مطمئنا الان رابطه زیاد خوبی با هم ندارند. بنده که سنم قد نمی دهد که در گذشته چه شده. گمان می کنم پاکدل عزیز و شاید هم امیر بتوانند اطلاعات خوبی بدهند در این زمینه.

صبا نوشته :راستی پیران جمع می توانند در مورد روابط جناب مشکاتیان و جناب شجریان ما را راهنمایی کنند؟
این دو اعجوبه در کنار هم واقعا شاهکارهای موسیقایی ایرانی را آفریدند ولی  مطمئنا الان رابطه زیاد خوبی با هم ندارند. بنده که سنم قد نمی دهد که در گذشته چه شده. گمان می کنم پاکدل عزیز و شاید هم امیر بتوانند اطلاعات خوبی بدهند در این زمینه.

چه شد که ناگهان به یاد این موضوع افتادید؟!

بله، صد افسوس که به دلایلی شخصی و غیرموسیقایی، استاد شجریان از استاد مشکاتیان بُرید.

ماجرای مشهوری دارد: حتماً آگاهید که مشکاتیان با فرزند استاد شجریان (مژگان) پیمان زناشویی بست و برای مدتی داماد استاد بود. اما مسائلی برای مشکاتیان پیش آمد (یا بهتر است بگوییم خودش برای خودش پیش آورد) که بازگفتش در اینجا چندان روا نیست و گرهی را هم نخواهد گشود. کوتاه‌سخن آنکه کار مشکاتیان و مژگان شجریان در 1370 و اندی (درست یادم نیست) به جدایی کشید و این مسائل، استاد شجریان را از او وازده کرد.

بگذریم از این مقال ....

Amir نوشته :چه شد که ناگهان به یاد این موضوع افتادید؟!

بگذریم از این مقال ....

هر بار که مست شاهکارهای این دو می شوم، این سوال برایم پیش می آید.
ظاهرا هم باید بگذریم!!
اما مگر قرار است در کدامین جهان دیگر این دو باشند تا چنین آثاری پدید آید. افسوس همیشه گی من بوده که گاهی می شنویم به دلایل بسیار پیش پا افتاده یک اثر هنری یا یک همکاری هنری به انجام نرسیده.

متاسفم و دیگر هیچ!

امروز، هفتاد و چهارمین زادروز استاد گرانمایه موسیقی و خداوندگار سنتور، استاد فرامز پایور است.
از این رو شایسته است که اندازه ی توانمان، بزرگ داشتی -در این تارنما- برای این استاد گرانمایه بگیریم.

زندگی نامه ی استاد فرامز پایور
بن مایه: گفتگوی هارمونیک
نوشته ی حامد رائیجی

بخش نخست:




به قسمت تکنوازی سنتور صفحه دشتی گوش کنید.



وی در سال 1347 از وزارت دارایی به وزارت آموزش و پرورش (سازمان مبارزه با بیسوادی) منتقل

زندگی نامه ی استاد فرامز پایور
بن مایه: گفتگوی هارمونیک
نوشته ی حامد رائیجی

بخش دوم:



قسمتی از چهارمضراب عراق را با سنتور فرامرز پایور و تمبک محمد اسماعیلی در جشن هنر شیراز ببینید.





به امید شفای هر چه زودتر ایشان...

(R )استاد فرامرز پایور...(C ) استاد بزرگ ابوالحسن خان صبا .... ( L) استاد منوچهر صادقی

فرتوری  تاریخی !

نفر سمت چپ استاد منوچهر صادقی ، از شاگردان  استاد  صبا و همدوره ای های استاد فرامرز
پایور هستند. از آنجایی كه ایشان در سال 1963 از ایران به آمریكا رفته اند ،
چندان شناخته شده نیستند. منوچهر صادقی از دانشكاه یو سی ال ا ، دكترای موسیقی
گرفته و گویا همكنون در رشته ی موسیقی از استادان همان دانشگاه هستند.

منوچهر صادقی نیز نوازنده ی سنتور  است.


http://www.4shared.com/dir/1988732/a8cd3...aring.html
ماهور - م. صادقی

آواز: حضرت استاد محمدرضا شجریان

آهنگ از استاد فرامرز پایور


دریافت تصنیف " ملکا "

«از راست به چپ:استاد صبا، استاد پایور، استاد بهاری،استاد تهرانی»

تصنیف مزرع سبز فلک، ساخته ی استاد فرامرز پایور،آواز استاد شجریان.
این تصنیف را از آلبوم خلوت گزیده، گرفته ام. این کنسرت به راستی زیبا را گروه اساتید موسیقی ایران اجرا می کند.

هموندان گروه:
استاد محمدرضا شجریان :آواز
استاد اصغر بهاری: کمانچه
استاد جلیل شهناز: تار
استاد فرامرز پایور: سنتور و سرپرستی گروه
نی: محمد موسوی
تنبک: محمد اسماعیلی


دریافت مزرع سبز فلک

مزرع سبز فلک ديدم و داس مه نو
يادم از کشته خويش آمد و هنگام درو

گفتم اي بخت بخسبیدی و خورشيد دميد
گفت با اين همه از سابقه نوميد مشو

گر روي پاک و مجرد چو مسيحا به فلک
از چراغ تو به خورشيد رسد صد پرتو

تکيه بر اختر شب گرد مکن کاين عيار
تاج کاووس ببرد و کمر کيخسرو

آسمان گو مفروش اين عظمت کاندر عشق
خرمن مه به جوي خوشه پروين به دو جو

دوستان گرامی !
امروز در تاپیک لینکدونی گزاره به لینک سایت بانک مقالات فارسی برخوردم. در بخش هنر آن که بسیار خوش ساخت و چشم نواز است، مقالاتی جالب و خواندنی در مورد تاریخچه موسیقی و اثرات آن، موسیقی ایرانی و آلات و ادوات و سازهای گوناگون آن قرار داده شده است. با اجازه همگی لینک تعدادی از آن مقالات را در اینجا قرار می دهم. امیدوارم مورد مطالعه و استفاده دوستان قرار گیرد.
کمک به تقویت دیدگاه نظری دوستان در مورد موسیقی و شناخت مبانی تئوریک آن، به گمان من باید یکی از اهداف ما در ادامه این جستار باشد. به همین خاطر من پیش از این در چندین پست به معرفی کتابهایی در مورد موسیقی و یا نقل قسمت هایی از آنها برای آشنا ساختن دوستان با محتوایشان پرداخته ام. نظر شما چیست؟

بانک مقالات فارسی _ بخش هنر

تاریخ موسیقی ایران

نگاهی اجمالی به تاریخچه موسیقی ایرانی

موسیقی درمانی

کاربرد موسیقی در فیزیوتراپی

آشنایی با کمانچه

سنتور ، سازی کهن

تنبور ، ساز باستانی

نی هفت بند و شیوه های نوازندگی آن

محمود ذوالفنون از زبان خودش

نگاهی به کتاب موسیقی و سازه های موسیقی نظامی

آرشه‌پرانان همه رفـتند
محمد قائد mGhaed@lawhmag.com - دوشنبه 23 بهمن 1385 [2007.02.12]

برگرفته از روز آنلاین

در سیزده‌ چهارده‌ سالگی مشتاق نواختن ویولن شدم. مدتی پی این كار هم رفتم اما علاقه‌ام به خود موسیقی ایرانی فروكش كرد و به مرور از میان رفت. قدری آرشه‌كشی اگر حاصلی داشت این بود كه بهتر بتوانم خوب نواختن این ساز را تحسین كنم چون دشواریهای كار را كمی تجربه كردم. امروز تماشا و استماع نواختن ویولن یكی از مشغولیات دلپذیرم است.

از پیشگامان نوازندگی ویولن در ایران ضبطی كه واقعاً حال بدهد در دست نیست. صفحه‌ خش‌دار 78 دور معمولاً صدا را تیز و تند می كند و هنوز راهی برای تصحیح آن نیافته‌اند. جهش در این رشته با ورود ضبط ‌صوت‌های جدید همراه بود. در دهه 1330، رقابت چنان شدید شد و سطح كار به‌قدری بالا رفت كه حتی استادی در حد ابوالحسن صبا از نوازندگی دست كشید و میدان را به شاگردانش واگذاشت. در رادیو در رشته ویولن پنج‌شش نفر اجازه داشتند سولو بنوازند (كه بعدها «ساز تنها» خوانده شد): مهدی خالدی، اسدالله ملك، همايون خرٌم، علی تجویدی، حبیب‌الله بدیعی و پرویز یاحقی، اعجوبه‌ای كه در هجده سالگی ناگهان به شهرت رسید.

خالدی بیشتر سرپرست اركستر و معلم بود تا نوازنده، و از ملك قطعه «گریه لیلی» و يكي دو صفحه 33 دوری كه با آواز محمودی خوانساری پر كرد شهرتی یافت. همين طور خرٌم كه آهنگهايش همچنان شنونده دارد. اما سرآمدان ویولن، تجویدی، بدیعی و یاحقی بودند. از مشخصه‌هاي تجویدی انگشت‌گذاری در بالادسته بود و كمتر كسی به خوبی او از عهده این كار دشوار بر می‌آمد. و برخلاف غالب نوازندگان ایرانی كه به آرشه چپ و راست اهمیت چندانی نمی‌دادند، عوض‌شدن جهت حركت آرشه‌های شمرده او بسیار اروپایی بود. درسهای ردیف صبا را شنیدنی‌تر از خود او اجرا می‌كرد.

یاحقی شورافكن‌تر از همه می‌نواخت. چهارمضراب‌های او، با ضرب شش هشتم و آكوردهایی طرب‌انگیز روی دو سیم، فوراً بخشی از فرهنگ و بلكه درس موسیقی می‌شد. معلم من، آقای نعمان، هم چهارمضراب‌ جدید یاحقی را به محض پخش‌شدن از رادیو روی كاغذ می‌آورد و به شاگردها می‌داد. تكـنیك یا شیرین‌كاری سمعی‌ـ‌ بصری ِ مشهور به آرشه ‌پران ابداع یاحقی نبود اما او آن را چالاك‌تر از همه اجرا می‌كرد.

چشمان درشت گودافتاده و دست و صورت استخوانی‌اش نمایانگر دوره‌ای بود كه خودنابودی با مواد مخدر قوی از عوارض هنرمندبودن محسوب می‌شد. تصوری رایج بود كه هروئین احساس و الهام می‌بخشد و هنرمند بهتر می‌نوازد یا می‌سراید. اما مخدر فقط نیرو زاست و آدمی را كه هر شب تا دیروقت در كاباره نوازندگی می‌كند سر پا نگه‌ می‌دارد. تكـنیك و مهارت با كشیدن و نوشیدن به دست نمی‌آید. درهرحال، عصر رونق و بلكه انفجار كسب و كار هنرـ نمایش و تأسیس كاباره‌ها بود، گرچه یاحقی به عنوان مشهورترین نوازنده آن موقع و تمام تاریخ ایران در ابتدای دهه 1340 برای رادیو خبرنگاری هم می‌كرد.

حبیب‌الله بدیعی، برخلاف یاحقی، متین و بی‌شتاب می‌نواخت و اصراری به شورافكنی نداشت؛ و برخلاف تجویدی، رفت و برگشت آرشه در صدای دلنشین ساز او قابل تشخیص نبود. اگر تجویدی به سبكی تا حدی اروپایی، و یاحقی به روش نوازندگان مصری و لبنانی می‌نواخت، كار بدیعی غایت نوازندگی تمیز ویولن ایرانی بود.

هیچ‌یك از آن سه تن جانشین نیافت زیرا تحول فرهنگ موسیقی ایران ویولن را از میدان به در كرد. عجیب است كه، تا حدی شبیه شعر، وقتی كسانی كار را به اوج ‌رساندند دیگران از رفتن وا ‌ماندند چون احتمال بهترشدن از استادان یا حتی امید رسیدن به پای آنها منتـفی بود. و تازه آن همه زحمت برای چه؟ هر زن خواننده‌ای كه تجويدی و ياحقی تربیت كردند سر از كاباره در آورد و كل اركستر مجلسی ایرانی جایش را به یك فروند ارگ برقی داد.

یاحقی شیوه نوازندگی ویولن ایرانی را به سطح تركیه و لبنان و مصر نزدیك كرد اما تصویر نوازنده آن را به همان اندازه در چشم مردم ارتـقا نداد. این ملایم‌ترین حرفی است كه می‌توان زد. حالت ويولن‌زن روی بام و بلكه سر مناره پيدا كرده بود. گرفتاریهای بعضی هنرمندان و راه پیداكردن رادیوـ تلويزيون به كاباره را خلایق اگر نه توطئه كه نتيجه مستقيم بی‌بندوباری ِ رژيم می‌دیدند و برای چنان جوان رعنایی متأسف بودند. بزرگترها وقتی با نگرانی به ما نوجوان‌ها هشدار می‌دادند كه در موسیقی و هنر مفاسد بسیار است، منظورشان عمدتاً مطالبی بود كه مجله‌ها درباره امثال داريوش رفيعي و پرويز یاحقی می‌نوشتند.

موسیقی سنتی ایرانی، در نوعی اعتراض ارتجاعی به خرده‌فرهنگ نظام مستقر و رواج زلم‌ زیمبو، از اواخر دهه چهل هرچه بيشتر در عرفان فرو رفت و به چهارزانو نشستن و تكیه‌دادن به مخـٌده متمایل شد. اما نمی‌توان عارفانه و سردرگریبان نشست و ویولن نواخت. سازی شق و رقٌ كه زمانی مورد علاقه افسران ارتش و محافل متشخص‌ها هم بود منزلتـش را از كف داد و كم‌مشتری شد. كمانچه به‌عنوان ساز زهی ِ موسیقی ایرانی جای آن ‌را گرفت و هزارها نوجوان به آموختن كمانچه، و البته سه‌تار، رو آوردند. بعدها وزارت ارشاد به اصغر بهاری، نوازنده ممتاز كمانچه، دكترای افتخاری داد اما از مدتها پیش، حتی در رژیم سابق، نوازنده ویولن ایرانی را دیگر زیاد جدی نمی‌گرفتند.

تحول مهم ورود دختران به عرصه نوازندگی از جهاتی تعادل‌بخش بود. اركستر سمفونیك تهران هم، مانند بسیاری جاهای دنیا، دارای ویولن‌نواز زن شد، گرچه تا تـك‌نوازشدن راهی است. در دهه 1970 وقتی هربرت فون كارایان فـقید می‌‌خواست دختری كم سن و سال را سولیست اركستر فیلارمونیك برلن كند سنتگرایان اخطار ‌كردند این‌ نهاد معتبر قدیمی جای ذوق‌آزمایی نیست. فون كارایان روی حرفش ایستاد و آن‌ـ سوفی‌ موتر در پانزده‌سالگی از بزرگان ویولن در جهان شد. هر دو معلم ِ پرورش‌دهنده‌اش زن بودند اما لابد در جامعه مردسالار زمان خودشان نتوانسته بودند از حدی فراتر بروند. آن موسيقيدانان از مكتبی غنی بهره می‌گیرند، ترقی می‌كنند و به غنای آن می‌افزایند.

در ایران چنین غنا و انباشتی وجود ندارد و كارها شانسی و دیمی است. حبیب‌الله بدیعی آدمی مجلسی نبود و نزد عامه موسیقی‌دوستان ناشناخته ماند. علی تجویدی، گرچه از احترام و حدی از شهرت برخوردار بود، ناچار شد شماری از بهترین ترانه‌های قدیمی‌اش را كه برای صدای بم زن ساخته بود دوباره با صدای زیر مرد اجرا كند ـــــ‌ كه واقعاً جای یأس و تأسف دارد و اميد زمانی اجرای اصل بتواند به صحنه برگردد. پرویز یاحقی هم توانست سی‌دی‌های تك‌نوازی‌‌اش را به بازار بفرستد اما در تلویزیون كه از ساز او بسیار استفاده می‌كرد اگر هم ذكری از او می‌شد نوشتن اسمش، با پیشوند استاد، در گوشه‌ كادر بود. همین قدر احترام هم غنیمت است. چندی پیش در پی یادی در یك برنامه تلویزیونی از ركن‌الدین مختاری، رئیس شهربانی رضاشاه، كه ویولن‌زن و آهنگساز قابلی بود، كار به عذرخواهی كشید.

رسم است با عزیمت استادان بی‌بدیل برای افول آن رشته مرثیه بخوانند. با رفتن پرویز یاحقی و پایان یك دوره، شاید در مورد ویولن ایرانی مرثیه‌ای لازم نباشد. سازی وارد این فرهنگ شد، به اوج رسید و به حاشیه رفت. اگر تحول طرز فكر و سلیقه جامعه این طور خواست، پس قصور و مقصر و غـبنی در كار نبود و ویولن ایرانی راه «طبیعی‌»اش را پـیمود. نظر كارشناسان مدرنیتـه و مدرنیزاسیون و پست‌مدرنی كه متوجه این تولد و وفات شده‌اند باید شنیدنی باشد

یک مجموعه بسیار زیبا از موسیقی و ترانه های سرزمین مادری ام به دستم رسیده. از این پس قطعاتی از آن را پیشکش خواهم کرد.

برای آغاز قطعه "طبیبیم گل" ( طبیبم بیا) با دو بازخوانی که در ماهور اجرا شده می آورم. زیاد بودن حجم فایل را به زیبایی فوق العاده آنها ببخشایید.

می روی :

حال که تنها شده ام می روی ؟                  واله و شیدا  شده ام  می روی ؟
حال که غیر  از تو  ندارم  کسی                  این همه تنها شده ام می روی ؟
حال که تنها شده ام می روی ؟                  واله و شیدا  شده ام  می روی ؟
حال که غیر  از تو  ندارم  کسی                  این همه تنها شده ام می روی ؟
حال که چون پیکر سوزان شمع                   شعله سراپا  شده ام می روی ؟
حال که در وادی عشق و جنون                   وامق  عذرا   شده ام  می روی ؟
حال  که   در   بحر   تمنای   تو                   غرق   تمنا   شده ام  می روی ؟
این همه رسوا تو مرا خواستی                   حال که رسوا شده ام می روی ؟

خواننده : دلکش _ آهنگ : نیلوفر _ شعر : عماد خراسانی _ در مایه اصفهان

دو قطعه در راک هند از حضرت شجریان

ساز و آواز

شعر این ساز و آواز از پرمعناترین اشعار سعدی است که حضرت استاد با انتخاب بی نظیرشان و اجرای آن در راک هند شاهکاری پدید آورده اند.

دریافت کنید

تصنیف
ز دست محبوب

دریافت کنید

دیده دریا کنم....
شور
شعر جناب حافظ

دریافت کنید